Skip to content

Dihydroartemisinin-Piperachina Niepowodzenie w Kambodzy

1 miesiąc ago

725 words

Dihydroartemisinin-piperachina, jeden z ostatnich pozostałych leków skutecznych przeciwko opornym na wiele leków Plasmodium falciparum, została przyjęta jako pierwsza linia leków przeciwmalarycznych w Kambodży w 2010 roku. Prowadzimy badanie (ClinicalTrials.gov number, NCT01849640) oceniające skuteczność dihydroartemisinin- piperachina do leczenia niepowikłanej malarii P. falciparum w prowincji Oddar Meancheay w Kambodży. Maksymalnie 150 dorosłych ochotników z pasożytem o masie od 1000 do 200 000 pasożytów na milimetr sześcienny będzie podawać 3 dni bezpośrednio obserwowanego, otwartego leczenia dihydroartemisinin-piperachiną (skumulowane dawki, 360 mg dihydroartemisinin i 2880 mg piperachiny), z 42 dniami obserwacji. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich ochotników. Tabletki dihydroartemisinin-piperachiny (Holley Pharmaceuticals) spełniały standardy jednorodności wagi i zawartości US Pharmacopeia przed i w połowie próby. Przedstawi amy tutaj wyniki dla pierwszych 50 ochotników. Pomiar klirensu mierzono za pomocą seryjnej mikroskopii i reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (PCR) w celu wykrycia genu rybosomalnego RNA P. falciparum 18s; Zastosowano polimorfizmy msp1, msp2 i glurp w celu odróżnienia ponownego wystąpienia od reinfekcji.2 Poziomy piperachiny w osoczu mierzono za pomocą tandemowej spektrometrii masowej o ultra-wydajnościowej chromatografii cieczowej po 0, 4, 28 i 52 godzinach, a następnie co tydzień aż do dnia 42,3 Natychmiast podatność ex vivo na lek (mierzona jako stężenie hamujące 50% [IC50]) obliczono dla świeżych izolatów P. falciparum inkubowanych przez 72 godziny i mierzono za pomocą testu immunoenzymatycznego z proteiną 2 połączonego z histydyną. Rysunek 1. Ryc. 1. Średnie poziomy piperachiny w osoczu wśród pacjentów z odpowiednimi odpowiedziami klinicznymi i pasożytniczymi, w porównaniu z pacjentami, którzy mieli nawroty. Panel A przedstawia dane dla 77 pacjentów z malarią Plasmodium vivax (58) lub P. falciparum (19) leczonych dihydroartemisinin-piperachiną w 2010 r., A panel B pokazuje dane dla 50 pacjentów z malarią wywołaną przez P. falciparum leczonych tym samym kombinacją leków w 2013 r. Czarne linie oznaczają średnie ex vivo stężenie hamujące dla piperachiny w 50% (IC50) dla pasożytów P. falciparum w momencie rozpoznania. Średnie wartości IC50 dla piperaquiny wynosiły 11,7 ng na mililitr w 2010 r. (95% przedział ufności [CI], 4,7 do 18,7) i 21,0 ng na mililitr w 2013 r. (95% CI, 15,9 do 26,1). Strzałki wskazują poszczególne rekurencje potwierdzone przez PCR: żółta strzałka wskazuje na nawrót P. falciparum, czarna strzałka wskazuje na nową infekcję P. falciparum, a zielona strzałka wskazuje na nową infekcję P. vivax. Wśród pierwszych 50 ochotników, 20 miało nawracającą malarię wywołaną przez P. falciparum, z 18 potwierdzonymi przypadkami ponownego wystąpienia – skuteczn ość 64% na protokół (95% przedział ufności [CI], 50 do 76, skuteczność w zamierzonym leczeniu; analiza, 56% [95% CI, 42 do 69]). Po 72 godzinach u 56% pacjentów występowała przewlekła parazytemia, chociaż geometryczne średnie czasy klirensu pasożytów były prawie identyczne u pacjentów z nawrotem choroby iu pacjentów z odpowiednimi odpowiedziami klinicznymi i parazytologicznymi. Badanie przeprowadzone w tym samym miejscu w 2010 r. Wykazało skuteczność na poziomie 92% w odniesieniu do całej malarii, ze skutecznością swoistą dla P. falciparum wynoszącą 79% (95% CI, 57 do 92) i 45% pacjentów nadal Parazytemia w dniu 3.3 W 2010 r. średnie stężenia leku w fazie końcowej eliminacji były powyżej średniej wartości IC50 dla pacjentów z odpowiednią kliniczną i pasożytniczą odpowiedzią, ale nie dla pacjentów z nawrotową malarią, podczas gdy w 2013 r. poziomy były niższe od średnich wartości IC50 dla zarówno pacjenci, którzy zostali wyleczeni, jak i pacjenci z nawrotem choroby (ryc. 1). Średnie wartości IC50 dihydroartemisyniny nie uległy zmianie: 2,01 ng na mililitr (95% CI, 1,37 do 2,66) w 2010 r. I 2,06 ng na mililitr (95% CI, 1,75 do 2,38) w 2013 r .; jednak wartości IC50 piperaquine podwoiły się (rysunek 1). Chociaż dihydroartemisinin-piperachina była wcześniej skuteczna w Afryce i Azji Południowo-Wschodniej, 1,4 wskaźnik dużych niepowodzeń w porównaniu z 2010 r. Stanowi drugi raport o słabej skuteczności klinicznej tego połączenia leków w Kambodży, 360 km na północny wschód od Pailin5. w niepowodzeniach leczenia, czasach klirensu pasożytów i wartościach IC50 dla piperaquiny zaledwie 3 lata po powszechnym wprowadzeniu piperainy z dihydroartemizininy sugerują gwałtownie powstającą oporność zarówno na artemizyninę, jak i na składniki piperachiny. Biorąc pod uwagę, że obecnie dostępnych jest niewiele alternatywnych metod leczenia, poprawa diagnozy i działań następczych, rotacyj ne schematy leczenia oraz opracowanie niefarmakologicznych metod zapobiegania oporności na malarię są teraz jeszcze większymi wymogami w Kambodży. David L. Saunders, MD, MPH Pattarapo [patrz też: leczenie kanałowe pod mikroskopem, Stomatolog Kraków, Implanty Stomatologiczne ]

[podobne: contrahist ulotka, wizyta patronażowa, medvit piaseczno ]

0 thoughts on “Dihydroartemisinin-Piperachina Niepowodzenie w Kambodzy”